W

at spiddelig leet he man, de Jung, de daarmals neben mi up de Schoolbank seet. Meisttiet stütt he den Kopp in sien Hannen. Sien Wöör weern rar. Beteiligung am Unterricht – „mangelhaft“ harr de Schoolmester em in sienTügnis schreewen. Wat schull he uk anners schrieven. Frohmorms leet he sik in de Bank daal. Na ’n Sett fulln em de Ogen to un he sleep.

Ik much den Jung nich. He harr nich de klooken Ogen, dat plietsch Gesicht at de mehrsten annem Jungs in de Klass. Dat Tüüch, wat he övern Lief harr, weer afsläten. Jo, daar stunnen de annern Schoolkameraaden awer beter to, un goode Noten brochten se na Hus. Allns dreihde sik bi us Deems üm de Jungs. Na den Spucht neben mi, krähde kien Hahn. Nee, dat gung mänichmaal so wiet, dat wi em nich blots targen. Dat harr he jo woll afkunnt. Nee, ik wuss, wo ik em bit in ‘t Hart draapen kunn. Sien schmeerigen Schohholschen, de Jopp, de em veel to groot wöör, dat Schoolheft weer vull van Placken, un dat, wat daar in stunn, weer uk meistens verkehrt. Mien good Tüügnis heff ik em jümmers ünner de Nääs holln. „Kiek is, so mött dat utsehn!“ sä ik em. Ik weer gemein. Nie nich hett he sik gegen mi upböört.

Us Schoolmester leet em tofreeden. He verklaarde em up sien sinnige un klooke Aart, wat för den Fienpiep van Jung van Bedüüt weer. Us Schoolmester wuss, dat de Jung al vor de Schooltied de Keuh mulken harr, de Swienen wat vörsett un wat dat allns noch in ‘n Stall to dohn geev. Namiddags seh dat nich anners ut. Sien Vadder weer in ‘n Krieg bleeven. Nu weer he an de Reeg, sien Mudder up de lüttje Landstä to Hand to gahn. Dat dee he mit al sien Kraft, de in em seet.

All dat kreeg ik eerst veele Johm later to weeten.

Na use Schooltied stooven wi all ut’anner. De Jung, de över Johrn neben mi seeten harr, leep mi nich mehr övern Weg. Ik wuss nix van em un he nich van mi.

Man dröppt sik in ‘t Leewen tweemaal, ward jo seggt . . . 

Up eene Vergantung droop ik em woller, na dartig Johm. He stunn in ‘n Koppel van Buurn, un weer good in Tüüg. Sien Lüü üm em to, ünnerholln sik mit em. Ik kunn marken, dat sien Meenen fraagt wöör, un dat he ‘n Mann weer, de ut sien Leewen wat maakt harr.

Upmaal seh he mi. Ik mutt seggen, ik freihde mi, at he up mi to keem. Sien eerste Fraag an mi: „Was is ut di wurn, du harrst doch jümmers so goode Tüügnisse. Wat hest du daar ut maakt?“ Miteens stunn mi de Schooltied vor Ogen, wi ik em weh doon harr, em demüdigt. Bit in’t Mark. Ik schaamde mi.

Ik geev em Antwort up siene Fraag. He keek mi an un fründlik sä he: „Dat weer jo uk nich ganz veel!“ He harr dat utspraaken, wat ik al lang ‘n süllms wuss. – Ik harr mi geern mit em ünnerholln, awers he leet mi eenfach stahn. He harr wat Beters to dohn, at sik mit mi aftogeeven.

Mien Hand, de ik em geeven wull, nehm he nich . . .

Meine Themen: Verpassen Sie keine für Sie wichtige Meldung mehr!

So erstellen Sie sich Ihre persönliche Nachrichtenseite:

  1. Registrieren Sie sich auf NWZonline bzw. melden Sie sich an, wenn Sie schon einen Zugang haben.
  2. Unter jedem Artikel finden Sie ausgewählte Themen, denen Sie folgen können.
  3. Per Klick aktivieren Sie ein Thema, die Auswahl färbt sich blau. Sie können es jederzeit auch wieder per Klick deaktivieren.
  4. Nun finden Sie auf Ihrer persönlichen Übersichtsseite alle passenden Artikel zu Ihrer Auswahl.

Ihre Meinung über 

Hinweis: Unsere Kommentarfunktion nutzt das Plug-In „DISQUS“ vom Betreiber DISQUS Inc., 717 Market St., San Francisco, CA 94103, USA, die für die Verarbeitung der Kommentare verantwortlich sind. Wir greifen nur bei Nutzerbeschwerden über Verstöße der Netiquette in den Dialog ein, können aber keine personenbezogenen Informationen des Nutzers einsehen oder verarbeiten.