Oldenburg Hör Tied weer nu kaamen. Nu weer he dran. Nu moß he för dat betahlen, wat he hör all de Jahren andaan harr.. Se keek sük um, nümms to sehn. In de Telefonzelle an’n Rand vant Dörp wählde se de Nummer van de Polizei. Se harr sik hör Woorden good overleggt. Lang harr se doröver nadacht. Achteran gung se best tofree na Hus. Nu kunn dat losgahn. Ennelk.

In de XY-Sendung keemen neje Henwies. Frauke Süvers leet sük nich dorvan ofhollen, dat to vertellen, wat se vermoden dä. Dat kunn doch kien Tofall wesen, dat Andreas Wolken jüst to de Tied verswunnen weer, as annern Dag dat Gräffnis weer.

Wedder een, de sük wichtig doon wull, dochten de Beamten erst.

Man as sük denn ok noch Hein Diers, een van de Sargdragers, de vör fiev Jahren bi dat Gräffnis darbi wesen weer, mellde, wurrn se luukohrig.

„Also, ik will wiss nix gegen Hannes Kuhlmann seggen. Man mi is dor wat opfulln. De Hannes weer de ganze Tied so hibbelig, naja, kann ok wat dormit to doon hebben, dat dat sien Vadder weer, de wi to Graff dragen mussen.“

„Jo, un wieder? Vertellen se man driest. Alls kann us wiederhelpen. Ok wenn se dat för nich wichtig hollen.“

„Jo, also, denn. De Sarg van Heinrich Kuhlmann de was teemlich swor. So swor hebbt wi anners nich to dragen harrt. Ik hebb mi dorna mal mit Fiet un Gustav unnnerhollen, de ok mit dorbi weern. Mit de annern is de Kontakt ofbroken. Also Fiet un Gustav, de seggt ok, de Sarg weer övermaten swor. Man harr bald meenen kunnt, dor weer noch well mit in. Ja, un denn, ik weet jo nich, of dat wat to bedüden hett, de Kuhlmann harr een blauet Oog. He hett vertelld, he weer gegen en Bessensteel lopen, man nu, wenn ik dat recht överlegen do, man nich, dat ik wat gegen Hannes seggen will . . . .“ Hein Diers vertellde nipp un nau allns, wat hüm opfulln weer.

„Danke, dat is heel intressant för us. Seggt se mi doch bidde ok noch de Namens van de annern Sargdragers.“

Achterna leep dat Telefon heet. Dor repen noch en paar Lü ut dat Dörp an. Na un na kregen se de Puzzledeele tohop un kunnen mit Glück bold den Fall opkloren.

Verdammt, Lisa harr mit de Polizei snackt. Nu muss he sik ganz gau wat infallen laten. Nich mehr wiet van sien Hus af, sehg he de Polizeiautos de Straat lang komen. Dat fehlde hum nu jüst noch, dat he de in de Arms leep. Nix as weg. Ehrder dat se hum kregen, schull se noch dorvör betahlen, dat se hör Snuut nich hollen kunn. Denn muss dat nu ohne Plaan gahn, he muss gau wesen. Man hum schull woll wat infallen.

Mariechen Kuhlmann keem an de Husdör un keek verwunnert op dat Polizei-Upgebot, wat sük vör hör Huusdör ansammelt harr.

„Froo Kuhlmann, is hör Keerl to Hus?“ froog de Kriminalbeamte.

„Nee, de is na Ollnborg to ’n Inkopen fahren, dat kann woll noch wat duurn, bit he wedder kummt. Wat ist denn los, wat willt de ganzen Schendarms hier?“ froog Mariechen.

Fro Kuhlmann, Hör Keerl is dringend verdächtig, wat mit dat Verswinnen van Andreas Wolken to doon to hebben. Dat wiest alls up hum hen. Wi mutten de Saak nagahn.“

„Nee, nee, dat kann gor nich angahn, mien Hannes ...“ De Wör bleven hör in Hals steken.

„Laten Se us rin, wi mööt dat Hus dörsöken. Ganz ehrlich, wi harren hüm ja al domals up’b Kieker. Man nu könen un mutten wi de Saak nagahn. Hier hebbt se dat Papeer, wor dat upsteiht, dat wi dat dröfft.“

„Wat?? Nee, dat geiht nich! Up gor kienen Fall. Worüm dat denn? Mien Hannes hett mit disse Saak nix to doon...“ wieder keem se nich, de Beamten schoven hör man eenfach to Sied un fungen mit hör Arbeid an. Se verdeelden sik över dat ganze Huus.

Se weern al en ganze Tied dorbi, alls up’n Kopp to stellen, as mit’n Maal en Beamte upreegd ut de Keller keem un Kriminalassistentin Tamm en sülvern Lüchter wiesde. De harren se bold översehn hatt, so good was de versteken. De Lüchter weer in en Plastiktut und dor weer wat Swattet an, kunn villicht drögt Blood wesen.

„Wo hebbt se de denn her?“ wull Mariechen weeten, „dat is ja een van de Lüchter ut us Liekenhall, de vör fiev Johr wegkomen sünd. De hebbt wi lange söcht, man denn hebbt wi docht, de Uthülp harr de klaut. De weer nämlich ok eenfach van een op de anner Dag weg.“

Ehrder se neger keem un sük den Lüchter griepen kunn, wurr se torügg hollen. „Froo Kuhlmann, dat kunn en Bewiesstück wesen. De mutt op mögliche Spuren unnersöcht worren. De Kerl, de wi ut Water haalt hebben, kunn villicht dormit, ähm, also,behinnern Se nich uns Arbeid.“

„Ik wull ja man blot kieken, of dat ok würrelk de Lüchter ut us Liekenhall is un nich villicht doch annerseen. Wor hebbt se de denn funnen? In us Keller? Ik kann mi dat afsolut nich denken, wo de dorhen komen is.“

Ünnerdess weer hör Söhn komen un wull weeten, wat dat Ganze to bedüden harr.

Upregt vertellde Mariechen hum, dat een van de Lüchters bi hör inde Keller funnen wurr.

„Du weetst doch noch, to de Tiet, as de Student hier wesen is, dor sünd Saken weg komen un wi hebbt doch jümmers dissen Studenten in Verdacht hatt.“

„Dat verstah ik nich. Woso ist de Lüchter in us Keller? Hett he de dor verstoppt?“ Jens kunn sik afsolut kien Riem dorup maken.

Fortsetzung folgt

Meine Themen: Verpassen Sie keine für Sie wichtige Meldung mehr!

So erstellen Sie sich Ihre persönliche Nachrichtenseite:

  1. Registrieren Sie sich auf NWZonline bzw. melden Sie sich an, wenn Sie schon einen Zugang haben.
  2. Unter jedem Artikel finden Sie ausgewählte Themen, denen Sie folgen können.
  3. Per Klick aktivieren Sie ein Thema, die Auswahl färbt sich blau. Sie können es jederzeit auch wieder per Klick deaktivieren.
  4. Nun finden Sie auf Ihrer persönlichen Übersichtsseite alle passenden Artikel zu Ihrer Auswahl.

Ihre Meinung über 

Hinweis: Unsere Kommentarfunktion nutzt das Plug-In „DISQUS“ vom Betreiber DISQUS Inc., 717 Market St., San Francisco, CA 94103, USA, die für die Verarbeitung der Kommentare verantwortlich sind. Wir greifen nur bei Nutzerbeschwerden über Verstöße der Netiquette in den Dialog ein, können aber keine personenbezogenen Informationen des Nutzers einsehen oder verarbeiten.